چه وقت و چرا کودکان دچار استرس می شوند؟ بچه ها مدتها قبل از پا گذاشتن به دوران بزرگسالی فشار روانی را تجربه

کنند. برخی کودکان مجبورند با مشکلاتی چون کشمکش های خانوادگی، طلاق، تغییرات دائمی مدرسه، همسایه ها، توافقات مراقبت از کودک، فشار گروههای هم سال و بعضی وقتها حتی با خشونت در خانواده یا جامعه شان دست و پنجه نرم کنند.

تأثیر فشار روانی روی کودک بستگی به شخصیت، میزان پختگی، و نوع سازگاری او دارد. با این حال، تشخیص اینکه چه وقت بچه ها زیر بار فشارها خم میشوند همیشه ساده نیست. برای کودکان اغلب توضیح دقيق احساسشان سخت است. ممکن است به جای گفتن «من از پا افتاده ام» بگویند «معده ام درد می کند». بعضی بچه ها وقتی تحت فشار روانی هستند گریه می کنند، پرخاشگر می شوند، گستاخ یا زودرنج می شوند. برخی دیگر ممکن است خوب رفتار کنند اما نگران، ترسو و وحشت زده بشوند.

به همان نسبت استرس می تواند بر سلامت جسمی کودک تاثیر بگذارد؛ تنگی نفس (اسم)، تب یونجه، سردرد میگرنی و بیماریهای معده مثل کولیت، سندرم روده تحریک پذیر و زخم گوارشی بیماری هایی هستند که در موقعیتهای تنش زا وخیم تر می شوند.

والدین چه کارهایی می توانند انجام دهند؟ |

پدر و مادر می توانند به کودکانشان کمک کنند تأثیرات فشار روانی – حداقل نگه دارند.

1. والدین باید سطوح فشار روانی خودشان را کنترل کنند. در تحقیقی پیرامون خانواده هایی که حوادث تلخ و ناگواری مانند زمین لرزه با جنگ را تجربه بهترین مبنای پیش بینی چگونگی سازگاری کودکان با مشکلات، نحوه سار والدینشان است. پدر و مادر باید به خصوص از زمانی که سطوح فشار روانی شان در روابط زناشویی تأثیر می گذارد آگاه باشند. دعواهای مکرر بین والدین برای کودکان اضطراب آور است.

۲. خطوط ارتباطی را باز بگذارید. کودکان وقتی با والدینشان ارتباط خوبی دارند احساس بهتری نسبت به خود پیدا می کنند.

٣. کودکانی که دوستان نزدیک ندارند، در مورد احساس فشار روانی ناشی از مشکلات در خطر هستند. والدین باید با برنامه ریزی، قرارهای بازی و سایر تفریحات، از روابط دوستانه کودکانشان حمایت کنند.

۴. والدین باید جدول زمانی برنامه روزانه را با توجه به خلق و خوی فرزندشان در ذهن خود پیریزی کنند. اگرچه اغلب بچه ها در محیطی آشنا و کلیشه ای با امور روزمره ثابت و حد و مرزهای کاملا امن رشد می کنند اما میزان تحملشان در مقابل تحریک متفاوت است.

۵. مهم نیست جدول زمان بندی شده بچه ها چقدر شلوغ است، آنها در هر سنی به بازی و آرامش نیاز دارند. بچه ها از بازی برای شناخت دنیای اطراف بررسی افکار و آرام کردن خودشان استفاده می کنند.

دلایل اضطراب کودکان هنگام رفتن به مدرسه

دلایل متعددی وجود دارد که چرا کودکان ۶-۵ ساله از رفتن به مدرسه می گریزند، مهمترین و معمول ترین نارضایتی آنها عبارتند از: «من می خواهم فقط در خانه بمانم!» بعضی کودکان در این سن به زمان بیشتری برای سازگار کردن خود با قوانین و محیطهای جدید نیاز دارند. بازگشایی مدارس پس از تعطیلات

باعث اضطراب و دلشوره کودک شود، حتی بچه ای که قبلا این طور نبوده، ممکن است دچار این اضطرابها شود.

راه حل:

با فرزندتان درباره آنچه که در روزهای مدرسه انجام میداده صحبت کرده و اروی نکات مثبت و جالب توجه تاکید بیشتری کنید. ساعات روز او را طوری برنامه ریزی کنید تا احساس رضایت بیشتری کند. استفاده از وسایل کوچک و جالبی که به طور چشمگیری باعث کاهش اضطراب و تقویت اعتماد به نفسش می شود بسیار موثر است. از قبیل گذاشتن یادداشتهایی در ظرف غذایش، حیوان کوچک عروسکی با یک سری عکسهای خودش.

از مدرسه می ترسم!

بعضی کودکان ۶ ساله به طور عجیبی از مدرسه می ترسند و به مادرشان می گویند: «من به مدرسه نمی روم و در خانه می مانم» ترس این کودکان ممکن است دلایل متعددی داشته باشد از جمله ترس از سوار شدن سرویس، دعوا کردن با دوستش، توبیخ شدن توسط معلم، قادر نبودن به بستن بندهای کتانی (کفش) یا مسخره کردن او به خاطر عینکش

راه حل:

با معلم او صحبت کنید و شیوه جدیدی را برای حل مشکل کودکتان پیدا کنید. به عنوان مثال اگر او را مسخره می کنند، به معلمش بگویید تا با بچه های دیگر صحبت کند. اگر از سرویس مدرسه می ترسد با راننده سرویس تماس بگیرید و از او بخواهید که فرزندتان را با اسم صدا کرده و به او خوشامد گوید و اجازه دهد که ردیف جلو بنشیند.

من مثل کودکان دیگر باهوش نیستم!

هنگامی که کودکان برای سلامت جسمانی و عقلانی به مراکز سے

مراجعه می کنند، اضطراب آنها به طور فزایندهای زیاد می شود. در اب مراکز کودکان ۵-۶ ساله ای هستند که احساس بدی درباره موفقیتشان در با دیگر همکلاسی هایشان دارند.

درباره موفقیتشان در مقایسه

راه حل:

اگر فکر می کنید که فرزندتان به کمک به به او توجه و کمک بیشتری کند یا یک معلم خصوصی برایش بگيا این که سعی کنید خودتان معلم کودکتان شوید همانند یک راهنماید کرده و به آن کاری که فرزندتان خوب انجام میدهد، تکیه کنید. او را مطر سازید که در صورت اشتباه انجام دادن کاری هیچ مساله ای پیش نمی آید و تنها انتظاری که از او دارید این است که سعی کند بهترین باشد.

کند که فرزندتان به کمک بیشتری نیاز دارد، به معلمش بگویید